"حال را دریاب" و "از زندگیت لذت ببر" و "قانون جاذبه"،

هیچ کدام توصیف کاملی از زندگی نیستند.

می دانم و می دانی که دنیا جایِ لذت و شادیِ دائمی نیست...

دنیا یعنی جایی که در آن گاهی حتی نمی توانی بنشینی و زار بزنی؛ جایی که حتی اشک ریختن هم نیاز به محاسبه دارد، که کجا گریه کنی تا دور از نگاه و پرسش دیگران باشی و کی قرمزی چشم هایت رفع می شود و اصلا چقدر می توانی گریه کنی تا سرت از درد منفجر نشود...

گاهی فکر می کنم از بهشت، با همان توصیفات مادی اش، برای این گفته ای که دلتنگ ِ نشدن های این دنیا نشویم.  بهشت، توصیفی است از تمام ِ آنچه که از این دنیا می خواهیم. آرامش، شادی ِ مطلق، شنیدن حرفهای خوب، لذت بردن از همنشینی های واقعی و بی پایان، پایان ِ دائمی ِ تمام غم ها، پایان ِ محدودیت. با داشتن این توصیف، دنیا بیشتر از قبل قابل ِ زندگی کردن می شود.

برای کسی چون من که "رضای تو" را نمی فهمد، همین بهشت برای آغاز ِ راه کافی است؛ وقتی که تصادم ِ دنیا فریاد می زند، و تو قبلا از بهشت گفته ای و باز می گویی...

بهشت یعنی آزادی از بند ِ دنیا، و بند ِ خود. و من چقدر بدبختم اگر از بند دنیا رها شوم و شایسته بهشت تو نباشم. می خواهم از بخشش ِ تو و از سختی ِ دنیا، به بهشت برسم. و رضای تو را هم حتی، می خواهم!

از کدام ستاره بود که چشمک زدی؟

- این آخرین بار-

انگار زهره بودی

دم دمای غروب

انگار زهره بودی

نورانی ترین جرمی که این روزها از این پنجره می بینم

- ستاره ها چشمک می زنند، اما

خیلی دورند از ما

سیاره ها نزدیکند ولی،

چشمک نمی زنند! -

تو مثل زهره درخشیدی

و مثل ستاره ها چشمک زدی

و با زبانی ناشناخته چیزی گفتی

که قلب من خندید

انگار زهره بودی

دم دمای غروب

پ.ن. فکر می کنم دو سال پیش، حوالی نوروز نوشتمش. امروز اصلاح شد!

از یاد رفته ای..  اگرنه، دل

در به در دنبال درمان نمی گشت...

این،

یک اتفاق ساده میان اعداد نیست...

عکس از وبلاگ جایی برای بودن

دلم می خواست تکنولوژی را خاموش می کردم

تا بدون وسوسه

یک دل سیر زندگی کنم ...

پ.ن. زندگی ام شده دویدن برای فراهم کردن وسایل اولیه و روزمره ی کارهایی که بیشتر وقتها اصلا به انجام نمی رسند. زندگی ام شده تاکسی، اتوبوس، مترو، دیدن بی فرهنگی و عصبانیت بعضی ها. زندگی ام شده به سختی و اکراه از خواب بیدار شدن، با عجله رسیدن، استرس، برنامه ریزی های ذهنی، گذران وقت به هیچ و آن وقت ترس از انجام ندادن همه چیزهایی که باید. شده تلویزیون، اینترنت، حمام، عجله، خواب ِ بی وقت و ... آن وقت، از چنین روزهایی انتظار معجزه هم دارم. انتظار دارم حالم خوب باشد. وه که چقدر این روزها از این زندگی ِ شلوغ و در هم و بر هم و بی معنا و غیر استاندارد خسته ام. از زندگیی که روز و شبش را پای اینترنت و کامپیوتر بنشینم و نفهمم چرا بدنم کرخت شده و سرم درد می گیرد. از اینکه نصف عمرم را بی اختیار در ترافیک صرف کنم و  نصفه دیگرش را ناچار! شوم برای رفع خستگی، صرف سرگرمی هایی کنم که جز دمغ تر شدن حاصلی ندارند. کاش هیچ وقت تلویزیون اختراع نمی شد. کاش اینترنتی نبود که روز به روز اخبار خبرگزاری هایش را پی بگیری و کامنت های بلاگت را دقیقه به دقیقه چک کنی ( که روز به روز هم کمتر می شوند. چرا آخه واقعا؟ خجالت نمی کشید؟) اصلا کاش کامپیوتر هیچ وقت اختراع نمی شد تا من صبح تا شب به اسم ِ اجبار درس هایم، آینده ی کتف ها و کت و کولم را به خطر نمی انداختم و در عنفوان جوانی! با بالا رفتن از 20 پله ناقابل، به نفس نفس نمی افتادم.

چقدر دلم برای دویدن و ورزش تنگ شده. دیگر از صندلی و نشستن حالم به هم می خورد. از اینکه تفریح ِ پرتحرکم، پرسه زدن در خیابان های شهر و پاساژ رفتن و خرید چیزهای تکراری باشد. از اینکه گردشم، به جای رفتن به طبیعت، رفتن به جمعیت باشد! دلم کتابهای کاغذی ِ کاهی می خواهد. کاش همه چیز از جنس کتاب و کاغذ بود و هنوز هیچ مبلی اختراع نشده بود تا روی زمین می نشستم و به پشتی تکیه می دادم و با پاهای دراز، کتابهایی می خواندم که بی ربط ترین ها به رشته ام بودند. بی ربط ترین ها به اجبار. وه که چقدر این روزها از اجبار خسته ام.

پ.ن.2:  وقتی به دردسرهای شهر نشینی فکر می کنم، یاد این آیه می افتم: "ولو أن أهل القري أمنوا واتقوا لفتحنا عليهم بركات من السماء والأرض" و اگر مردم آباديها ايمان آورده و پرهيزگارى كرده بودند هر آينه بركتها- نيكيها و نعمتها- از آسمان و زمين بر آنان مى‏گشاديم و ليكن [پيامها و نشانه‏هاى ما را] دروغ شمردند، پس آنها را به سزاى آنچه مى‏كردند گرفتار ساختيم. حالا بماند که در آن صورت، تنبلی هایم هنوز سر جای خود بودند.

پ.ن. 3: ساختارشکنی این جور وقتا جواب میده. محض تنوع دفتر بهداشت! پنج دبستان: 1 و 2 و 3 (به نحوه شره کردن آب در این عکس دقت کنید!). در ضمن ایده از ناتانا بود که قرار گذاشتیم یه روزی خاطرات کودکی مون رو قسمت کنیم و یه جور بازی راه بندازیم و بقیه رو هم به این بازی دعوت کنیم. هنوز البته اون یه روز نرسیده و من عکسای بهتر رو نگه داشتم برای اون موقع.

1

بعضی وقتها واقعا می مانم که این منم که از تولد تا به اینجا رسیده ام و شده ام چیزی که حالا هستم، یا آن بودم که کودکی هایم بود و حالا از خودم دور می شوم...

اگر انسان همانی ست که حالا هست یا دست کم با سِیری که تا به حال طی کرده تعریف می شود، پس چرا اینقدر احساس دوری از "خود" می کنم؟ چرا با یاد کودکی هایم و شبیه شدن به آن روزها آرام می گیرم؟

این کدام "خود" است که من از آن دورم؟ و اگر دورم، چطور درکش می کنم؟ چطور می فهمم که نیست...؟

2

امانتی را که زمین و آسمان از قبولش سر باز زد،

من چرا پذیرفتم؟

فراموشی چیزی که به خاطرش به بلا گرفتار شده ای

بدتر از هر چیز دیگری ست...

3

گاهی دلم می خواهد ذره ای از عشقت را تجربه کنم؛ شاید که شیرینی اش تا ابد در خاطرم بماند...

آب ِ سردی می خواهم، بر فراموشی ام...

پ.ن. زابیل جان فالت به کار اومد:

دوستان عیب من بی‌دل حیران مکنید    گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

(البته "بی دل" ش به ما نمی چسبه. شاعر: لاف عشق و گله از یار، زهی لاف دروغ!)

*: دختر خورشید

کجایی؟ دلم پوسید از تنهایی! چِشمم به در خشک شد.

. . .

انسان موجودی اجتماعی است، قبول!

. . .

تا کی باید برای جور شدن سرگرمی هایم، دنبال آدمها بگردم؟ منتظر آدمها باشم؟

. . .       

می شود

بعضی وقتها.

نمی شود

بعضی وقتها.

. . .

بعضی وقتها بدون آدمها خودت را فراموش می کنی. آدم ها جلوی چشمت را می گیرند؛ منتظری که بیایند و تاییدت کنند یا تنهایی ات را پر کنند. و اگر نیایند... بعضی وقتها عادت می کنی.

عادت می کنی.

منتظر می مانی.

نا امید می شوی.

خودت را فراموش کرده ای!

. . .

آهاااااااااااااااای!

این پست مالِ خودِ خودم است. آن را با شک تقسیم می کنم؛ با کپی رایت و مالکیت تام!

بعضی وقتها یک حس گنگ شیرین قلقلکم می دهد. حس می کنم کسی یا چیزی ناشناخته از نقطه ای از دنیا صدایم می زند و من نمی دانم چیست اما دلم  از شوق پر می زند. انگار که ارتباطی مرموز بی آنکه بدانم مقصد چیست و حامل چه پیامی ست شکل گرفته باشد. آنقدر لذت بخش و دور از دسترس که حتی می ترسم با نوشتنش تقسیم شود و دیگر مال ِ خود ِ خودم نباشد.

* * *

یادم می آید بچه که بودم، از  6 سالگی شاید، همیشه تصور می کردم باید کسی درست مثل خودم در جایی از دنیا (معمولا سمت دیگر کره زمین را تصور می کردم که خیلی نزدیک نباشد و پر رمز و رازتر باشد) وجود داشته باشد که مرا مثل خودم بفهمد؛ تمام چیزهایی را که حس می کنم و نمی توانم به کسی بگویم را حس کند و حتی برای ارتباط با او نیازی به حرف زدن نباشد.

بچه که بودم برخلاف حالا خیلی رویایی بودم؛ ذهنم پر از داستان های پریان بود. تا اواسط نوجوانی احساساتی بودم اما در عین حال عاقل. برای فکرهایم فلسفه می بافتم. فلسفه هایی که واقعا قشنگ بودند. (فکر کردن هایم معمولا گفتاری بود). شاید آنقدر ذهنم پر از حرف بود که دلم می خواست کسی باشد که همه فکرهایم را یکجا درک کند.

بعضی وقتها که در احساساتم غرق می شدم فکر می کردم که او هم درست در آن لحظه در آن سوی کره زمین دارد به من فکر می کند! این شخص برایم نماد یک دوست واقعی و گاهی نماد عشق بود، نماد همه چیزهایی که درک می کردم. مهم نبود چه کسی باشد اما فکر می کردم با پیدا کردن او دنیای من کامل می شود و به خوشبختی واقعی می رسم. پیدا کردن او رویایی پرماجرا بود که باید روزی برآورده می شد و هیچ وقت ناممکن نمی پنداشتمش...

وقتی که فکر می کنم می بینم حالا که خیال پردازی هایم تمام شده و بیشتر به "امکان" فکر می کنم و کمتر به آرزو، هنوز هم همان همزاد و دوست را کم دارم. همان معنای نداشته ای که در ذهنم خالی است و باید جایش پر شود. با این تفاوت که این بار می دانم (یا تصور می کنم که می دانم) که چنین چیزی هرگز در این دنیا ممکن نیست. آن موقع ها، فکر می کردم احتمال پیدا کردن این همزاد در دوردست ها بیشتر است؛ حالا، ذهن منطقیم می گوید که خوشبختی، هر چه باشد، در دوردست ها نیست. و البته خوشبختی کامل ِ دنیایی، امکان پذیر نیست.

حالا که خیال پردازی هایم جایشان را به تصور سخت گیرانه ی واقعیت داده اند، می دانم و یقین دارم که هرگز انسانی نمی تواند خالی ِ وجود انسان دیگری را، تمام وکمال پر کند. حالا گمانم سر از کار امکان در می آورم. می فهمم که تنهایی انسان ها چیزی نیست که با محبت و درک دیگران مثل یک ظرف آب، پر شود و همیشه پر آب بماند. با اینکه رویاهای زیبایم رفته اند، هنوز جایی، این بار خارج از این جهان، خارج از این امکان، ناخودآگاه دنبالشان هستم. و در عین حال پذیرفته ام که این دنیا با آرزوها و رویاهای قشنگ، همیشه به نرمی کودکانه ای که باید، رفتار نمی کند و این ذات دنیاست. خارج از اراده من. حالا زندگی برایم دنباله ناپیوسته ای از لحظه هاست که گاهی از "معنا" پرند و گاهی خالی. امشب به این فکر می کردم که لحظه هایم چقدر از معنا خالی شده اند.

انگار که همیشه، از روزی که به یاد دارم، چیزی را گم کرده بودم. این روزها جای گمشده ام خیلی خالی است...

* * *

گذشته از آن چیزی که می دانم لحظه هایم باید از او پر باشد و نیست، گذشته از خدایی که نزدیک ترین و غیر قابل درک ترین است، گذشته از اسرار جهان که از آنها بی خبرم و اینکه نمی دانم کدام احساس را باید به خدا، کدام را به هستی و کدام را به انسانها نسبت دهم، هنوز هم آن باور کودکی ام، مثل یک اسطوره گوشه ذهنم جا مانده. وقتی آن احساس ِ هیجان ِدرکِ معنایی که نمی دانم چیست سراغم می آید، می روم به آن روزها و فکر می کنم واقعا ممکن است این احساس نشانه یک ارتباط باشد. ارتباطی مثلا از جنس آشنایی ِ روح آدمها و یا یک تله پاتی ساده؛ مثلا کسی که با محبت از تو یاد کرده و یا حتی فرشته ای که کنارت بال زده است! آن لحظه ها دلم آشوب می شود که منشا این حس را بفهمم اما همین ناشناخته بودن لذت غیر قابل وصفی دارد که دلم می خواهد هیچ وقت تمام نشود.

"این روزها که می گذرد هر روز

احساس می کنم که مرا

از عمق جاده های مه آلود

یک آشنای دور

صدا می زند"

                قیصر امین پور

این شعر از خیلی قبل ها، مرا یاد چیزهایی که گفتم می اندازد...

*: عنوان پست، مربوط به بخش  زیر از کتاب "The body" استفن کینگ است:

"The most important things are the hardest things to say. They are the things you get ashamed of because words diminish them - words shrink things that seemed limitless when they were in your head to no more than living size when they're brought out. But it's more than that, isn't it? The most important things lie too close to wherever your secret heart is buried, like landmarks to a treasure your enemies would love to steal away. And you may make revelations that cost you dearly only to have people look at you in a funny way, not understanding what you've said at all, or why you thought it was so important that you almost cried while you were saying it. That's the worst, I think. When the secret stays locked within not for want of a teller, but for want of an understanding ear."
-Stephen King, The Body

خانم ها و آقایان محترم، با شخصیت، نجیب، فرهیخته، با فرهنگ، با فهم و کمالات، هنرمند، متشخص و ...

لطفا هنگام ورود به مترو، ابتدا اجازه دهید کسانی که می خواهند پیاده شوند، پیاده شوند، بعد شما سوار شوید!

تو رو خدا!

در صورتی که چندان با این روش حال نمی کنید، ادامه مطلب رو بخونید.

اگر مرگ امید،

قهقهه ی شیطان نبود...

از تمام ترسهایم،

از همه چیزهایی که سخت اسیرشان هستم،

از راه دور و پای خسته و عادت های بد،

می گفتم و

می گفتم و

می گفتم.

پ.ن. چرا یهو همه غیب شدین؟ اگه حسنی مکتب برو بود، آذر و بهمن دیر به دیر به روز می کرد نه اول مهر که روزگار خوشحالی و بی خیالیه. بله!

آرزو داشتم یک "نادر ابراهیمی" به دنیا می آمدم.

همان قدر جوینده و عاشق؛ امیدوار و خستگی ناپذیر.

همه "نادر" متولد می شویم، همه "ابراهیمی"؛

اما هیچ کس "نادر ابراهیمی" متولد نمی شود،

و فقط یکی "نادر ابراهیمی" می شود.

پ.ن. مناسبت؟ جا موندم خب!

پ.ن.2 با تشکر از دقت شما به تغییر فونت

پ.ن. بعضی وقتا دیدن دستخط خودم لجم رو در میاره، الانم وقتی چند تا پست اول وبلاگمو به عنوان یه مخاطب که اولین باره اینجا میاد خوندم فکر کردم چه وبلاگ بی مزه ای. به هر حال "وبلاگ جان، فقط به خاطر پست هایی که دوست دارم دوستت دارم! و البته پست هایی رو که دوست ندارم هم به خاطر حس خودپسندی دوست دارم. میگن عشق آدمو کور می کنه"

رنگين کمان، تو و

من هر روز

در پی یک رنگ

                              .... امروز فردا دیروز پریروز پس فردا....

وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ

چون بندگان من درباره من از تو بپرسند،

بگو که من نزدیکم

و به ندای کسی که مرا بخواند پاسخ می دهم

پس به ندای من پاسخ دهند و به من ايمان آورند تا راه راست يابند

یا علی

نه!

حالا که فکر می کنم:

من از چیزهایی که زیاد "تقلید" می شوند، زود بیزار می شوم.

پ.ن.(؟):

وقتی که رفتار و حرفی، خاص ِ خودت باشد، هر چقدر هم که استفاده اش کنی، مصرف نمی شود؛

اما، امان از وقتی که بخواهی سبکِ کسی را تقلید¹ کنی...

دیگر خودش هم از آن سبک، حالش بهم می خورد.

1: البته که "الهام" با "تقلید" هزاران بار فرق دارد.

"هرچند سهم ما

 آميزه اي ز سرزنش و ريشخند بود

حق با صداي توست

بايد بلند بود."

                       عبدالجبار کاکایی

در ِخانه ی رحمتت که می رسم، مکث می کنم و این پا و آن پا برای وارد شدن.

از لحاظ منطقی،

بودن من اینجا دلیلی ندارد.

اتفاقی بود که گذرم به خانه ات افتاد؟

نه،

هیچ چیز اتفاقی نیست!

من در ِ خانه ی تو آورده شدم.

نه، حتی این هم لازم نبود؛

همه جا خانه ی تو بود...

زمان که زمان ِ باریدن شد،

من بی اختیار، با اولین دعوت تو، مهمان ِ ویژه شدم.

همه مهمان ویژه شدیم.

بگذار بگویم:

آخر ِ مهمانی تازه دوزاریم می افتد که دعوت شده ام؛

و می گذرد ...

و من دوباره تکه های ناقص ِ بندگیت را گم می کنم.

می دانم که خودت خوب می دانی!

کفر می گویم! نا امیدی از رحمت ِ چون تویی...

از خودم می پرسم: ارزش دعوت شدن را داشته ام؟

حتما حکمتی بوده که...

ما الکی الکی مهمان شدیم؛

تو ما را جدی جدی دعوت کردی!

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . 

حالا که برایم خواسته ای،

این فاصله ی بی نهایت ِ بین خواستنت و اراده ام را کم کن.

نگذار رفوزه شدن های مکررم را باور کنم.

" تو سیاره بعدی مِی خواره‌ای می‌نشست. دیدار کوتاه بود اما شازده کوچولو را به غم بزرگی فرو برد. .  به مِی‌خواره که ساکت پشت یک مشت بطری خالی و یک مشت بطری پر نشسته بود، گفت: چه کار داری می‌کنی؟ مِی‌خواره با لحن غم ‌زده‌ای جواب داد:شراب می‌ خورم. شازده کوچولو پرسید: شراب می‌ خوری که چی؟ مِی‌خواره جواب داد: که فراموش کنم! شازده کوچولو که حالا دیگر دلش برای او می‌سوخت پرسید: چی را فراموش کنی؟ مِی‌خواره همان طور که سرش را می‌انداخت پایین گفت: شرمندگیم را. شازده کوچولو که دلش می‌خواست دردی از او دوا کند پرسید:شرمندگی از چی؟ مِی‌خواره جواب داد: شرمندگی ِ مِی‌خواره بودنم را! "*

* با تشکر از شازده کوچولو و وبلاگ نویسی که این متن رو تایپ کرده بود.

پ.ن. : هل من معین؟

" اعتراف می کنم که "بیب"، بیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــب ."

اسیر شکی پس از شک دیگر،

باید صبر کنم

باید صبر کنم

باید صبر کنم، شاید تا

"یوم تبلی السرائر..."

طاقت می آورم؟

پ.ن. کی زمان افشاگری تو خواهد رسید خدایا؟*

*: گرچه مرام تو پوشاندن عیب هاست... **

**: اما، تا عیب چه باشد. بنده هایت که نمی فهمند، اما تو خوب می دانی!

یه وقتایی اونقدر نعمت های زندگی برام عادی می شن که خیلی چیزا رو فراموش می کنم و در بعضی از زمینه ها تبدیل می شم به یه آدم ِ به اصلاح "تعطیل". کسی که خیلی دردها رو نمی فهمه. البته این نفهمیدن فقط در مورد دردهای مادی نیست اما من بیشتر در مورد این مسائل دچار تعطیلی می شم. گاهی اوقات یادم می ره "مرفه بی درد" بودن فقط به معنای پولدار بودن نیست. هر کسی که به خاطر داشتن چیزی، نتونه حال دیگرانی که اون نعمت رو ندارند درک کنه، یا اصلا چنین چیزی در مخیله ش نگنجه، مرفه بی درده.

و من یک مرفه بی دردم!

اونقدر که گاهی فراموش می کنم که اصلا مساله ای به اسم فقر و گرسنگی توی عالم وجود داره. فقر برام خلاصه می شه تو نخریدن مانتویی که دوست دارم و قیمتش بالاست. اینکه اینهمه نازک نارنجی بار اومدم که تحمل کوچکترین سختی رو ندارم به کنار، اونقدر همیشه همه ی چیزهای لازم برام فراهم بوده که بودن اون چیزها برام به پیش فرض ذهنی تبدیل شدن. همون قدر که نعمت های روزمره زندگی بعضیها برای ما رویاست، شاید داشتن یه تکه نون هم برای کسی رویا باشه. اما مشکل اینجاست که یادم می ره این تفاوت کجا و اون تفاوت کجا! چیزهایی که من ندارم، ضروریات زندگی نیست ولی چیزهایی که اونا ندارن، نداشتنش مساویه با درد و رنج واقعی. من هیچ وقت حتی با روزه گرفتن وسط تابستون، حسی گرسنگی رو اون طوری که اونها لمس می کنند، نمی فهمم. گرسنگیِ من با خوردن سحری شروع می شه و با یه غذای خوشمزه، افطار، و مجبور هم نیستم توی ظل گرما بیرون باشم  اما گرسنگی اونها تمومی نداره و امیدی توش نیست...

"همه چیز، پول نیست" یا "پول همه چیز نیست!" ، اما کافیه فقط یه روز بی پول باشی تا بفهمی چطور سر و ته همه چیز به پول ختم می شه. منی که همیشه پول رو بی اهمیت فرض می کردم کم کم دارم این رو باور می کنم.

یکی از دوستامون داشت می نالید از اینکه وقتی توی ماشینه، موتوری ها خیلی اعصابش رو خورد می کنن. بهش گفتیم: "خب طفلکیا با چی رفت و آمد کنن؟" گفت:"خب مثل من! مگه من با چی رفت و آمد می کنم؟ با آژانس!"

پ.ن. همه دعوتیم!

می ایستم

- نه، نشسته ام –

به خیالم در متروک ترین نقطه عالم

تو نیستی

آدمها محو شده اند

من به آخر خط رسیده ام

دنیا ضجه زده و خودش را حلق آویز کرده

دختران زنده به گور شده اند

پسران از شرم به دنیا نیامده اند

من،

از احساس خالی شده ام

چشمانم را نمی بندم که به خواب نروم و خواب شاپرک ها را نبینم

- گلها به دار آویخته شده اند –

تنهای ِ ماندنی!

من از من خالی شده

دنیا

از تو.

افراط و تفریط

دو تا کلمه اند،

با ظاهر متضاد

و باطن یکسان.

می شه به یکی گفت "افراط اون وری"، به اون یکی  گفت "افراط این وری"

اما در واقع هر دوشون "اون وری" اند!

- ولی خب، محدودیت واژه داریم –

می خوام بگم تجربه نشون داده که آدمایی که یه وقتی از اون ور بوم افتاده بودند، ضریب از این ور بوم افتادنشون بالاست. (البته سمت افتادن از بوم رو می شه عکس کرد اما نمونه هایی که من دیدم به طرز مشکوکی! در یه جهت خاص بودن)

خلاصه که وقتی یه آدم تفریطی ِ سابق، حرفای افراطی می زنه یا کارای افراطی می کنه، اصلا تعجب نمی کنم. آدم تندرو هیچ وقت حالش خوب نیست؛ حتی اگه از افراط به تفریط یا از تفریط به افراط رسیده باشه نمی شه گفت خوب شده.

تندروی در هر جهتی که باشه آفته.

پ.ن. 1: همیشه در مورد این موضوع مثال سیاسی به ذهنم می رسید، اما انگار کافی بود به حال خودم و سیر تغییراتش در طول سال و ماه و هفته نگاه کنم.

پ.ن. 2: تو بامنی امّا...  کاش این امّای همیشگی اینقدر گزنده و حقیقی نبود...

(گذاشتن ِ این پ.ن. کار خود ِ واقعیم نبود، می دونم! شبیه اون پ.ن. هایی شد که می شه باهاش کلی مهم شد و کلاسش به اینه که کسی ازش سردرنیاره که البته این جنبه ی خطیر از دستم در رفت!)

گفتن از تو، سخت ترین کار دنیاست

وقتی که هیچ توجیهی برای غفلتمان نیست

يك گفتگوي ساده با امام زمان ( عج ) - محمد حسین صفری    در ادامه مطلب بخوانید...

پ.ن : یه جایی این کامنت رو خوندم: "یادمان باشد اگر با آمدن "آفتاب"از خواب بیدار شویم نماز صبحمان قضا است"

این من از آن من پرسید: چرا در این لحظه شب بیهوده پرسه می زنی و در تاریکی دنیا دنبال نور می گردی؟

آن من گفت که دنیا روی سرش سنگین شده.

این من پرسید: چرا؟

آن من گفت که برای فهمیدن قاعده های زمخت این دنیا زیادی نازک و شکننده است.

این من از حکمت و مصلحت گفت...

از ذات دنیا و "لقد خلقنا الانسان فی کبد".

آن من چیزی نشنید؛

گلوله شد و در خود فرو رفت.

گریست و گریست؛

و به جاده طولانی نور فکر کرد که آنقدر از پیچ و خم پر بود که هیچ وقت به انتهایش نمی رسید.

این من چیزی نگفت؛

تنها به آن من نگاه کرد،

و نور را در او دید.

دو عقربه و یک باتری قلمی

چه دارد ساعت؟

که به گرد پایش هم نمی رسی؟

پ.ن.: اگر هنوز احساس می کنی از زمان عقبی، یعنی که شاید به اندازه یک باتری قلمی هم از توانت استفاده نمی کنی.

"خدا حفظت کنه هاشمی"

متن کامل خطبه های نماز جمعه ۲۶ تیر ماه به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی

پ.ن. لطفا سیاسی نگاه نکنید. مسلمانی و انسانیت ریشه دار تر از سیاست است. سیاست مگر چیزی جز روش پیاده سازی و مدیریت اصل ها و باورها و آرمان ها ست؟

دلم "ما" یی به وسعت ایران می خواهد. مایی که هیچ کسی با بهانه گیری از دایره اش خارج نشود.

چه بی رحمانه بر در نمی کوبید...

در قلب من

چیزی از جنس وسوسه

شکستن را بهانه می کند

برای دشمنی

با همه کس و همه چیز.

در قلب من

چیزی از جنس بلور

در آستانه ترک برداشتن است

آه اگر بشکند!

و اگر نشکند

دنیایی را آیینه خواهد کرد...

وه اگر نشکند!

در قلب من

و در تمام قلب ها

چیزی شبیه نور

به در آغوش گرفتن تمام دنیا و مخلفاتش قادر است

به پیوستن تمام اجزای حیات.

در قلب من اما گاهی

چیزی شبیه یک حصار نامرئی به دور من،

و دوور شدن آدمها،

و شنیده نشدن فریادم،

مرا از دوست داشتن باز می دارد...

قلب من گاهی تنهاست

گاهی سنگ است

و حوصله هیچ قلبی را ندارد.

من از حصار های نامرئی ِ بین خودم و آدمها بیزارم!

من از بیزاری خسته ام

بگذار بگذرد

دل نازک من!

شب!

باز هم شب

شبی که به روز ختم می شود

باز هم انسان

باز هم دنیا

باز هم تضاد

باز هم به لرزه افتادن چیزهای رفتنی

و برگشتن دنیا به ریشه واقعی اش

و اصالت رفتن. اصالت راه.

می خواستم بگویم دلم گرفته. برای پری مهربانی که سرانجام بالهایش را پیدا کرد و پر زد و من امیدوار بودم و هستم به رحمت خدا برای او و بهت زده از حکمتش برای کسانی که نمی دانم چطور باید امید را به دل هایشان برگرداند، و حتما او می داند و برش می گرداند، چرا که امید پیوند ازلی با ایمان دارد و ایمان یعنی تاب آوردن زندگی.

و یاد فردا می افتم که روزی ست از روزهای خوب خدا. با یک بهانه ی ناب. فردا کعبه شکاف بر می دارد. باز از آن روزهاست و من باز پناه می برم به خدا از اینکه چقدر جاهلم نسبت به علی (ع) که یک روز ِ سخت باید قلبم به ولایتش شهادت بدهد به شرط آنکه یک عمر راه او را رفته باشم... می ترسم که نشناسمش و باز هم این یادآوری امید را زنده می کند که دست کم "به آنچه می دانی عمل کن".

فردا! نمی دانم چطور تو را تفسیر کنم! شاد باشم یا غمگین؟ هیچ کدام؟ شاید فردا عید باشد و مگر عید چیزی ست جز روز معرفت؟ چه بار عظیمی دارد عبارت "ایام الله" و من چقدر از درک آن عاجزم مثل عجزم از درک علی(ع). کاش دنیای مان به برکت این ماه نزدیک شود به دنیایی که در آن درک ذره ای از بزرگی یک روز، یک انسان و یک خدا وتنها یک خدا ممکن باشد. 

این روزها مدام به زندگی و دنیا فکر می کنم و به اینکه چقدر مرگ او به زندگی ما معنا می بخشد و چقدر زندگی های سطحی مان را به سخره می گیرد. شنیده ام که همه وقتی می میرند امام علی(ع) را می بینند و به این فکر می کنم که این روزها چقدر همه چیز واضح و روشن است و من چقدر کوچکم و چقدر نیازمند تذکر های مداوم خدایی که آبروی بندگانش را به باد نمی دهد... خدایا! من چقدر به رحمت تو به آن بنده ای که چند روزی ست با ما خداحافظی کرده امیدوارم. او که حتی رفتنش هم پر از حرف بود برای من... یا علی! این شبها روح دختر مهربانی شاید تنها باشد و نیازمند حضور و شفاعتت... تو از جنس رحمتی. می دانم. او را دریاب!

ما را هم! کمکمان کن که از همین حالا تو را ببینیم...

به نقل از وبلاگ شیفتگان خدمت از ماهنامه یاران شاهد، یادمان هفتم تیر ص 75 .مصاحبه با زینت السادات بهشتی؛ خواهر مکرمه شهید بزرگوار آیةالله بهشتی

"یک شب که سخنرانی بنی صدر از تلویزیون پخش می شد و او علیه برادرم حرف می زد، مرا خیلی ناراحت کرد. به ایشان گفتم:

- برادر من! آخر چرا با این همه تهمتی که به شما زده می شود، ساکت نشسته اید و حرفی نمی زنید؟ 

برادرم جواب داد:

- خواهرجان! این ها دنبال بازار آشفته ای می گردند و الان زمان آن نیست که ما جوابشان را بدهیم. اگر من جوابشان را بدهم، دقیقاً همان کاری را کرده ام که آن ها می خواهند. من باید کار خودم را بکنم. این ها می خواهند با این حرف ها، مرا از صحنه خارج و فکرم را با این شایعات مشغول کنند که نتوانم راه خود را ادامه بدهم.

 آن وقت به صورت من نگاهی انداخت و وقتی دید خیلی ناراحت هستم، لبخندی زد و با مهربانی گفت:

خواهرجان! بنا نبود ناراحت بشوید. من چه باشم چه نباشم، مردم قضاوت خواهند کرد.

مهم این است که خداوند درباره ما چه قضاوتی می کند وگرنه قضاوت دیگران درباره انسان، اهمیتی ندارد."

خدایا

اگر تنها از خودت بخواهم همه چیز را زیبا کنی

"ان الله لا یغیر ما بقوم ..."ت بر دلم می کوبد

درد من اما "حتی یغیروا ما بانفسهم" است...

و حرف سر نادانی نیست،

من گم شده ام.

نه که فکر کنی (شوخی با تو که عیب نیست، تو از همه با همه دوست تری) خودم را

این بار، راه را گم کرده ام

و کسی که گم شده است، چه چیزی را بخواهد؟

و کسی که نخواهد، چه چیزی را تغییر دهد، یا محکم کند؟

حقیقت بین این همه دود، این همه تیرگی، گم شده.

نه این که به کلی محو شده باشد، نه!

هنوز آنقدر نامرد نشده ام که گواهی های دلم را بر خیلی چیزها نادیده بگیرم

اما برای من سیاست مثل همیشه پیچیده است

سیاستی که این روزها به گلوی حقیقت گره خورده

و مثل همیشه ذهنم را درگیر می کند

و این بار باورهایم را به بازی می گیرد.

سیاست مثل حقیقت نرم نیست

مهره هایش انسانند

و انسان جایز الخطاست

حال آنکه من انسانهای زیادی را باور کرده ام

و به خیلی چیزها دل بسته ام.

خدایا "تو" بگو حرف چه کسی را باور کنم؟

دلم به اندازه تمام این دنیای پست گرفته

به حجم همه حماقت های تاریخ، احساس نادانی و عجز می کنم

خدایا

حقیقت! تنها همین یک واژه. به حرمت آن کسانی که نزد تو آبرویی ازلی دارند...

خدایا

رحم کن

به این خاک

به اعتمادهای از دست رفته اش

به آبروی پاکانش

به هر چیزی که بخشی از حقیقت را با خود دارد

و رسوا کن هر کسی را که لحظه ای به فریب اندیشیده 

و اندیشه ای را به گمراهی کشیده است

به بغض های فریاد شده و فروخورده؛ چه از روی آگاهی و چه از نادانستگی و فریب خوردگی

و ندانستن چقدر نیازمند یاری توست این روزها

رحم کن

به منی که فقط دو واحد انقلاب پاس کرده ام.

پ. ن.: بعد از نوشتن این پست، خوندن این پست ها: "کجایند آقایان؟" و "دیگر وقت تقیه نیست." و "یادآوری" خالی از لطف نبود.  من بدون اینکه بخوام نظری بدم یا اصلا از چیزی مطمئن باشم حرف زدم  اما حرف حساب رو باید می شنیدم حتی اگه خلاف نظر من باشه. جالبه که صبح هم داشتم پست دیگه ای (خدمت برخی دوستان عاضم که) رو می خوندم اما ناتمام موند و الان که فرصت کردم ادامه پست رو بخونم دیدم که یه دیدگاه متفاوت اما شبیه به اون قبلی داره.

هیچ کس در برابر نادانسته ها مسئول نیست (گرچه باید تلاش کنه برای دونستن) اما همه دربرابر وجدان وانصافشون مسئولند. هنوز هم از دونستن حقیقت بی نیاز نیستم اما دلم گرفت وقتی بی مهری خیلی ها رو به کسی دیدم که واقعا شایسته این همه اتهام نبوده و نیست.